Jaren 30 huis in Eindhoven

De plafonds, de tussenmuren, de vloer: alles ging eruit tijdens de verbouwing van het jaren dertig huis van Dyala en Sebastiaan. Om de boel vervolgens geheel naar wens weer in te vullen.

Over de streep

Sebastiaan: ‘Toen de schilder de pot groene verf voor de muur in de woonkamer opentrok, schrok ik me een ongeluk: hebben wij dát uitgezocht?! We waren voor die kleur gegaan op aanraden van architectenbureau Hal-2. Ik was er zelf echt nooit op gekomen, maar nu ben ik er wel heel blij mee. We hebben het huis heel goedkoop kunnen kopen, maar alles was zo oud – van de elektriciteit tot de waterleiding en de parketvloer die gerestaureerd moest worden – dat we het huis beter konden strippen, dan alles vervangen. Toen op een dag de buren langskwamen, zeiden ze: ‘Als je er niet uitkomt; wij hebben een architectenbureau.’ Niet veel later zijn we inderdaad met hen in zee gegaan. Wij hebben de rode lijn voor ons droomhuis aangegeven – strak, modern en warm  – zij zijn daaromheen gaan dansen. We waren het lang niet altijd eens. Een muur in een gekke kleur doen? Mwoah, zo zijn wij niet, we gaan liever voor rust. Maar al die sparrondes hebben er wel voor gezorgd dat we soms over een streep getrokken werden, wat uiteindelijk heel verrassend uitpakte. Zoals met die groene muur dus. Hetzelfde geldt voor het keukeneiland, waarvoor wij in eerste instantie niet gekozen hadden. Daardoor hebben we nu volop bergruimte. En dan het idee om de net gelegde eikenhouten vloer in de slaapkamer wit te schilderen. Zo zonde, vonden wij! Maar nu springen de koperen wasbakken inderdaad meteen in het oog.’

Thuisgevoel

‘Het hele huis is leeggehaald, tot alleen de fundering en de buitenmuren nog over waren. Zelfs het plafond in de woonkamer moest worden verzwaard, vanwege de stalen deuren. Het voordeel van zo’n grote verbouwing is dat je alles precies naar wens kunt indelen. Het nadeel dat je van tevoren al weet dat niet alles volgens plan zal verlopen. Het keukenblad werd tot drie keer toe opnieuw geleverd, de slaapkamerkast paste niet omdat de vloer schuin afloopt, spullen werden te laat geleverd… Maar ach, dat hoort erbij. Terwijl Dyala zich vol op ons restaurant stortte, heb ik hier een beetje de aannemer uitgehangen. Daar had ik helemaal geen kaas van gegeten, ik heb twee linkerhanden, maar mijn kracht is dat ik altijd duidelijke afspraken maak. We kwamen achteraf dus niet voor verrassingen te staan. Alles is precies zo geworden als we besproken hadden. De begroting hebben we niet gehaald, daar zijn we overheen gegaan. En toch… Als ik thuiskwam in ons vorige appartement, dacht ik altijd: tja, aardig, maar een thuis is het niet. Dat gevoel heb ik nu wel. En dat is me alles waard.’

Bron: vtwonen 10-2016 | Fotografie en styling Jansje Klazinga | Tekst Mariska Keus

nog meer: binnenkijken